Wereldbeeld

Zien we allemaal dezelfde wereld, of bouwt ieder zijn eigen? Waarom tekende men in de middeleeuwen de aarde als een T in een O? Waarom staat er een man met een kartonnen bordje op Instagram? Hoe wordt een architectenbureau een onderzoeksbureau naar oorlogsmisdaden? En waarom retoucheerde Andreas Gursky gebouwen weg uit zijn foto van de Rijn?

In dit tweede college, ‘Wereldbeeld’, onderzoeken we hoe kunstenaars de wereld in kaart brengen, verzinnen of ontmaskeren. We beginnen bij oude wereldkaarten en Utopia en zien hoe hedendaagse makers complete eigen werelden bouwen, van de verzonnen eilanden van Charles Avery en de maquettes van Jasper de Beijer tot de zwevende constructies van Tomás Saraceno. Daarna volgen we de sporen in het echte landschap: de Vinex-wijk, het winkelcentrum en de toeristenmassa’s van Martin Parr, en het onderzoek van Forensic Architecture. Na de pauze is Andreas Gursky onze ‘artist in residence’: de Duitse fotograaf wiens enorme, digitaal bewerkte beelden van beurzen, supermarkten en raves ons de wereld tonen alsof we er boven zweven.

Waarom dit college belangrijk is? In een tijd van nepnieuws, algoritmen en bubbels is de vraag ‘wiens wereld zie ik eigenlijk?’ urgenter dan ooit. Kunstenaars zijn hier geen illustratoren van de werkelijkheid, maar onderzoekers ervan. Dit college laat zien hoe u hun beelden kunt lezen. En het roept meteen de vraag van het volgende college op: als alles te maken en te bewerken is, hoe belangrijk is het dan nog dat een kunstenaar het zelf, met eigen handen, goed kan maken?