De cultuur van de wederopbouw tot het Postmodernisme

Waarom gooide Jackson Pollock verf op een doek dat op de grond lag? Waarom kijken mensen huilend naar de kleurvlakken van Rothko? Wat maakt een blik soep tot kunst? Waarom zat Joseph Beuys drie uur lang met een dode haas te praten? En wat heeft de wederopbouw van Rotterdam met de kunst van deze tijd te maken?

In dit negende college beginnen we na de Tweede Wereldoorlog, wanneer New York Parijs aflost als kunsthoofdstad. We zien het abstract expressionisme van Pollock, De Kooning, Newman en Rothko, en de Europese tegenhangers als Karel Appel, Fontana en Manzoni. Daarna rukt de consumptiemaatschappij op: Hamilton, Warhol en Lichtenstein maken popart van reclame en strips, terwijl Richter en Polke in Duitsland een eigen antwoord zoeken. Vervolgens wordt kunst steeds minder een object en steeds meer een idee of een ervaring: minimal art, conceptuele kunst van Kosuth en Sol LeWitt, land art, happenings, Fluxus en de performances van Beuys, Bas Jan Ader en Marina Abramović. Tussendoor kijken we naar Wim T. Schippers en de Rotterdamse wederopbouw.

Waarom dit college ertoe doet? In deze decennia worden alle grenzen van de kunst opgerekt, tot de vraag ‘is dit nog kunst?’ zelf het onderwerp wordt. Wie zich ooit heeft verbaasd in een museum voor hedendaagse kunst, vindt hier de antwoorden. En aan het eind wankelt het vertrouwen in de moderne vooruitgang zó, dat het laatste college kan beginnen: het postmodernisme.